แฟนเก่า Ep.1

Untitled-2

เรื่องราวของเซลขายคอนโดคนหนึ่ง เขาเป็นผู้ชายที่ว่ากันว่าหล่อ ติดอันดับ Top 10 ผู้ชายที่หล่อที่สุดในบริษัท ทรงผมของเขามันตามสมัยนิยม หน้าของเขาก็ขาวตี๋มีเสน่ห์ที่รอยยิ้มอันบริสุทธิ์ สาว ๆ หลาย ๆ คนที่ชอบดูซีรีส์เกาหลีต่างหลงรักผู้ชายคนนั้นอย่างเต็มที่ มีหลาย ๆ คนเข้ามาจีบเขา แต่เขายังไม่ได้เลือกใคร

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาออกบูธคอนโดที่ทางบริษัทของเขาขายอยู่ที่ Siam Paragon ซึ่งมันเป็นงานที่รวมคอนโดย่านหรูทั้งนั้น แต่ละคอนโดดูไฮโซและดูดีมีเสน่ห์เหลือเกิน ผู้ชายคนนี้ได้ยืนอยู่ด้านหน้าบูธ ซึ่งคอยแจกใบปลิวคู่กับพริตตี้สาวสวย ดูแล้ว บูธที่เขาอยู่เป็นบูธที่ Hot มาก ๆ เลยก็ว่าได้

แต่แล้ว ช่วงบ่าย ๆ หลังจากทานข้าว มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมากับแฟนหนุ่มของเขาที่แต่งตัวหล่อเหลาดูแล้วท่าทางรวย ไฮโซ เธอและเขาเดินเข้ามาหนุ่มนหน้าตาหล่อประจำบูธ เธอสังเกตเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นและตกใจ และเอ่ยปากว่า

“วิน!!”

ผู้ชายหน้าตาหล่อตี๋คนนั้นได้ยินชื่อของเขา เขาเลยหันไปหาที่ต้นเสียงที่เขาได้ยิน มันมาจากไหนนะ เมื่อเขามองไปที่ต้นเสียง เขาเห็นผู้หญิงที่อยู่คู่กับแฟนหนุ่มหล่อเหลา เขาเห็นแล้วและก็ยิ้ม ๆ และเอ่ยปากแบบไม่ได้ตั้งใจว่า

“เจน”

“มาเป็นเซลเหรอ” เจนถามวิน


ความจริงคือ วินกับเจนเคยเป็นแฟนกันมาก่อน ก่อนหน้านั้น วินไม่ได้หุ่นดีแบบนี้ วินเป็นหนุ่มตี๋ที่หุ่นอวบ ๆ คนนึงซึ่งชีวิตของเขาคือเล่นแต่เกม กลับมาจากทำงานก็เล่นแต่เกมอย่างเดียว แต่มีอยู่วันหนึ่ง เพื่อน ๆ ของวินชวนวินไปเที่ยวผับแถวทองหล่อ เพื่อน ๆ พาไปที่ 72 Courtyard มันคือแหล่งรวมพลคนสายฮิปในย่านทองหล่อเลยก็ว่าได้

“เฮ้ย จะพากูไปไหนวะ” วินถามเพื่อน ๆ ที่กำลังนั่งแท็กซี่ไปกับวิน ตอนนี้อยู่ตรงถนนทองหล่อเรียบร้อยแล้ว

“ไปหาความสนุก ตื่นเต้น เร้าใจ อยู่ใกล้ ๆ แล้วฟิน” เพื่อนของวินที่นั่งข้าง ๆ วินที่แท็กซี่ตอบ

“มันคืออะไรวะ ไปหาสาวเหรอ” วินถาม

“ก็เออดิวะ หาสาว ย่านนี้คือแหล่งรวมสาวหมวยไฮโซเลยนะ”

“ทำไมต้องหมวยด้วยวะ ชอบฝรั่งมากกว่า” วินถาม

“เออน่า มึงเห็นสาวหมวยเมื่อไร มึงหลงรักทันที เชื่อกู”

“จะคอยดูล่ะกันมึง ถ้ากูเห็นแล้วกูไม่ชอบนะ น่าดูแน่”

“มึงจะทำอะไร”

“ไม่บอก”

บทสนทนาของเพื่อน ๆ ของวินอาจจะไม่ได้มีอะไร แต่ลองคิดดู การไปทองหล่อช่วงกลางคืนแต่ละครั้ง แต่ละคนมีจุดมุ่งหมายเดียวกันคือ “หาคู่” เพื่อนของวินบอกเสมอว่า “อกหัก ผิดหวังกับความรัก ทำไมต้องกลัว ก็ไปทองหล่อสิ นี่แหละ พื้นที่หาคู่ยอดนิยมเลย เพียงแต่คนโลกสวยมักจะไม่รู้เท่านั้นเอง”

ตอนนี้แท็กซี่ที่ขับไปถึงที่ที่นัดหมายซักที มันคือ 72 Courtyard ซึ่งอยู่ใกล้เคียงกับ Penny Balcony มันเป็นที่ Hangout ที่ใหม่ที่ดูสะอาดและน่าไปมาก แต่ถ้าสายตื๊ดต้องไปอีกที่นึง เห็นเพื่อนบอกมาอย่างนี้ พอดีวินไม่เคยเที่ยวกลางคืนด้วย เลยไม่รู้

“อ่ะ เราจะนั่งกันที่ Beer Belly นะ” เพื่อนผมอีกคนพูดในขณะที่แท็กซี่จอดสนิท หลังจากนั้น ทุก ๆ คนออกจากแท็กซี่พร้อมกับจ่ายตังค์ จากนั้นต่างคนต่างไปที่ Beer Belly กัน จองที่นั่ง และนั่งทานอะไรอร่อย ๆ กัน

“ที่นี่เหรอวะ ที่มีสาวสวยเยอะ” วินถามเพื่อนของเขา

“ไม่ใช่เว้ย ที่นี่เป็นที่วอร์มร่างกายและความคิดก่อนจะไปเจอของจริง” เพื่อนของวินตอบ “แสงว่ามึงไม่เคยเที่ยวกลางคืนเลยสิ เลยถามแบบนี้”

“เออดิ สงสัยเลยถามไง”

การมา Beer Belly มันไม่ค่อยมีอะไรไปนอกจากดื่มนั่งชิลล์ไปเรื่อย ๆ มันก็สนุกนะ มันก็โอเคระดับนึง มันก็เคลิ้ม ๆ กับการดื่มแอลกอฮอล์ มันก็ปลอดโปร่ง รสชาติกลาง ๆ แต่ไม่ได้แย่อะไร รู้แล้วว่าทำไมหลาย ๆ คนถึงดื่มเบียร์กัน เพราะอย่างนี้นี่เอง

แต่ทีเด็ดที่เพื่อนแนะนำมันอยู่ตรงนี้

“ไป DEMO กันมะ”

“ไปสิ ๆ ๆ ๆ ”

แค่เพื่อนคนนึงเกริ่นว่าจะไป DEMO หลาย ๆ คนก็เฮอยากจะไปเลยทีเดียว อะไรคือ DEMO มันคือตัวอย่างหรือเปล่า

“อะไรคือ DEMO วะ” วินถามเพื่อน

“มันคือสถานที่หาคู่อย่างไม่เป็นทางการสุดมันไง สาวสวยมาเพียบเลยนะ!!!” เพื่อนตอบและกอดคอแสดงความสนิทสนม เราก็ยิ้ม ๆ ไป

“เหรอ เออ ดี ๆ ๆ ๆ”

วินก็เออออกับสิ่งที่เพื่อนแนะนำ ไม่รู้จะดีหรือไม่ดี แต่ถ้าเพื่อน Recommend แบบนี้แล้ว วินสู้ตายเลย ต้องบอกกันอีกรอบว่า วินไม่เคยไป DEMO มาก่อน ไม่สิ เขาไม่เคยเที่ยวกลางคืนเลยแม้แต่นิดเดียว ครั้งนี้ดูแล้วน่าสนุกดี

“เตรียมบัตรประชาชนให้เรียบร้อยและเตรียมตัวเข้า DEMO กันเพื่อน”

“เคร”

DEMO เป็นไนท์คลับที่จำเป็นต้องตรวจบัตรประชาชนก่อนเข้าเสมอ ซึ่งการเข้า DEMO มันง่ายมาก Bouncer ก็ไม่งี่เง่า เข้าได้สบาย ซึ่งเพื่อนที่ไป DEMO บ่อย ๆ จัดการจองโต๊ะเรียบร้อยแล้ว มันแบบ เฮ้ย!!! จองโต๊ะเลยเหรอ

“เร็วไปเปล่า” เราถามเพื่อน ๆ

“ไม่เร็ว มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เพราะว่าถ้าเราจองโต๊ะช้านะ เราจะพลาด และเราจะไม่ได้โต๊ะเลย”

อืม… ก็ไม่เคยจองโต๊ะเลยนี่นา เลยเกิดอารมณ์แบบนี้ วินมองไปรอบ ๆ สิ่งที่เขาเห็นมันมีแต่แสงวับ ๆ แวม ๆ มองไม่ค่อยถนัด มองไม่ออกว่าใครเป็นใคร เพลงที่เปิดใน DEMO ก็เปิดดังมากจนพูดแทบจะไม่ได้ยิน และก็ไม่ได้ยินเสียงที่คนอื่นพูด คำถามคือ ทำไมหลาย ๆ คนชอบมาที่แห่งนี้กัน แม้ว่าที่นี่เราไม่ได้ยินอะไรเลย และก็มองเห็นยากด้วย สาว ๆ ที่ว่าสวย ๆ หมวย ๆ ตามที่เพื่อนโม้เหม็นก็ไม่เห็นจะมีอะไรเลย ขี้โม้ชัด ๆ

“ขี้โม้ว่ะ” วินพูดกับเพื่อน แต่ดูเหมือนว่าเพื่อนจะไม่ได้ยิน เพื่อนกำลังยิ้มคนอื่นอยู่ สาเหตุคือ เสียงพูดของวินมันเบาเกินกว่าจะได้ยิน เพื่อนเลยไม่ได้มองวินและอยากรู้สิ่งที่วินพูด

“ให้กูไปที่นี่ทำไมวะ ไม่ชอบเลยว่ะ” วินบ่นคนเดียว สักพัก วินออกจากที่ที่รวมตัวกัน แต่ช่วงที่กำลังออก เขาเดินชนผู้หญิงคนนึงจนผู้หญิงคนนั้นร้อง “ว๊าย” ลั่น พอวินรู้สึกตัว วินมองเห็นผู้หญิงคนนั้นล้มลงทรุดกับพื้น วินก้มลงและสบตาผู้หญิงคนนั้น พริบตาที่วินเห็นผู้หญิงคนนั้น วินรู้สึกตกหลุมรักไปในทันที เพราะผู้หญิงคนนั้น ผมดำยาว ผิวขาว หน้าหมวย ตาตี่ เวลายิ้มตาเป็นสระอิเลยทีเดียว และยิ้มเก่งด้วย แม้ว่าเธอจะเดินชนวิน แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร เพราะผู้หญิงคนนั้นกำลังตกใจอยู่ซักพัก พอเธอรู้สึกตัว เธอสบตาวินทันที วินมองที่ตาและปากของเขาถูกบังคับให้ยิ้ม แต่ภาพที่เธอเห็น เป็นภาพที่วินยิ้มแบบไม่สุด ยิ้มแบบเผลอยิ้ม ดูแล้วท่าทางวินจะอายนิด ๆ

“ขอโทษนะคะ พอดีหนูซู่มซ่ามไปหน่อย”

“มะ…มะ… ไม่เป็นไรครับ” วินพูดแบบติด ๆ ขัด ๆ

“พี่ชื่ออะไรคะ” อยู่ ๆ ผู้หญิงถามชื่อวิน

“วินครับ” วินตอบชื่อของตัวเอง ตอนนี้เขาได้สติแล้ว

“หนูชื่อเจนค่ะ” เจนตอบ

“มาเที่ยวที่นี่บ่อยเหรอครับ” วินพยายามชวนคุยกับเจน

“ไม่บ่อยค่ะ พอดีมากับเพื่อน แต่ตอนนี้เพื่อนยังไม่มาเลยค่ะ เจนมาก่อน”

“ครับ เดี๋ยวคงซักพัก เค้าคงมาครับ” วินพูด

“เป็น Geek หรือเปล่าคะเนี่ย ดูจากสไตล์การแต่งตัว” เจนถาม

“อะไรคือ Geek ครับ” วินถาม

“ก็… แนว ๆ เด็กเรียน หรือพวกมนุษย์ IT อะไรทั้งหลายอ่ะ”

“อ๋อ ใช่ครับ ผมเป็นโปรแกรมเมอร์” วินตอบ “ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”

“ยินดีเช่นกันค่ะ”

“ว่าแต่ เจนกรุ๊ปเลือดอะไรครับ”

“กรุ๊ปเลือด B ค่ะ” เจนตอบ “ถามทำไมคะ”

“เพราะว่ามีเพื่อนชาวญี่ปุ่นคนนึงเค้าบอกว่าถ้าอยากรู้นิสัยเบื้องต้น ลองถามกรุ๊ปเลือดดูครับ”

“อ๋อ ดี ๆ ๆ ๆ เดี๋ยวต้องรีบไปแล้วนะคะ ขอ LINE หน่อย เอาไว้คุยทีหลัง”

“ได้ครับ” หลังจากนั้น วินได้ LINE จากเจน วินรู้สึกเหมือนตกอยู่ในมนต์สะกดที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ หน้าตาเจนก็ไม่ได้สวยเท่าไร หน้าหมวย ๆ ตาขีด ๆ แต่ตัวสูง และยิ้มเก่ง ทำให้เขากำลังโดนเจนขโมยหัวใจอยู่ เจนนี่ร้ายกาจจริง ๆ

“เฮ้ยมึง มึงจีบผู้หญิงคนนั้นเหรอวะ” เพื่อนของวินถามหลังจากที่เขาเดินตามหาวินอยู่ ตอนนี้เขาเจอแล้ว

“เออดิ หน้าโคตรหมวยเลย”

“เห็นมะ บอกแล้ว ไปที่ทองหล่อ ได้สาวแน่นอน รู้ไหมว่าคนนั้น ดาวมหาวิทยาลัยคณะ IT เชียวนะ มึงได้ตัวท็อปเลย น่าอิจฉาว่ะ”

“จริงเหรอวะ สวย ๆ แบบนั้นน่าจะอยู่พวกนิเทศแบบนี้หรือเปล่า” วินถาม

“เออดิ แต่แกได้เบอร์เค้าแล้วใช่มะ อยากรู้วิธีจีบมะ”

“จีบยังไงวะ”

“มึงเคยเลี้ยงหมาแมวมะ”

“กูเคย แล้วหมาแมวมันเกี่ยวอะไรกับจีบสาววะ”

“วิธีการมันคล้าย ๆ กันว่ะ คือมึงเจอหมา มึงเข้าไปเล่นกันมันใช่มะ สาว ๆ ก็เหมือนกัน มึงเข้าไปหาสาว ๆ เพื่อเล่นหยอกล้ออะไรพอเป็นพิธี บางทีก็เทคแคร์ บางทีก็พาไปเที่ยว ไปเปิดประสบการณ์ใหม่ จำไว้นะ ผู้หญิงชอบอะไรใหม่ ๆ มันน่าตื่นเต้น และถ้ามึงรู้ มึงเป็นไกด์ได้ ผู้หญิงจะติด”

“วิธีมันก็แปลก ๆ ดีเหมือนกัน ว่าจะใช้ดู” วินพูด “แล้วถ้าสมมติจะโทรไปหาเค้า ต้องพูดอะไรบ้างวะ”

“กูไม่รู้ว่ะ กูโทรหาเพื่อนัดเจอเท่านั้น”

“โห่ อะไรวะ นึกว่าจะแน่ กูว่า มึงโทรเพื่อนัดเจอ ดีที่สุดว่ะ” เพื่อนอีกคนแนะนำ ซึ่งดู ๆ แล้วเพื่อน ๆ ของวินรักวินมาก ถึงขนาดแชร์วิธีการจีบสาวให้วินรู้ วินก็ไม่ค่อยรู้อะไรพอมาเจอเทคนิคต่าง ๆ วินก็อดยิ้มไม่ได้ ทำให้การไปไนท์คลับครั้งนี้ ทำให้วินรู้ว่า นี่อาจจะเป็นที่ที่ทำให้คลายเหงา


วันต่อมา ตอนเช้า

แสงแดดยามเช้าส่องโดนตัวของวิน ทำให้วินรู้สึกตัว วินลืมตาขึ้นมาและพยายามจับโทรศัพท์ของเขาที่อยู่บนเตียง วินอยากรู้ว่าตอนนี้เวลาเท่าไร วินเปิดดูมือถือ และลืมตาดูที่หน้าจอ วินรู้สึกสะดุ้งเพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เขาตื่นสาย ตอนนี้ 8 โมงเช้าแล้ว

“เชี่ย 8 โมงเช้าแล้วว่ะ”

โปรดติดตามตอนต่อไป

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.